Ελληνική Ποίηση

ΣΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΤΑ ΦΥΛΛΩΜΑΤΑ

Τα δέντρα πεντακάθαρα
Οι γάτες ξαπλωμένες
Και μεσ’ απ΄ τα φυλλώματα
Δειλό το φως της μέρας.

Εμίκρυνε το απόγευμα
Κι είν’ όλα τόσο ωραία
Που μου ’ρχεται να σκοτωθώ
Γιατί δεν την αντέχω

Όλη τη γύρω μου ομορφιά
Τον ήλιο που ξεφτίζει
Και την πικρή διαπίστωση
Πως μέσα μου έχει σπάσει

Αυτό το νόημα της ζωής
Το βάρος της αγάπης.
Κι ο φόβος τώρα κυβερνά
Αν είναι ορισμός σας.

27 Ιανουαρίου 1975

ΤΕΤΑΡΤΗ, 15 β

ΑΝΟΙΓΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ του κήπου κι έβλεπες τα μαλλιά

της να φεύγουν αριστερά. Ύστερα μετατοπιζότανε πά-

νω στο τέμπλο, λυπημένη, κρατώντας στην αγκαλιά

της πολλές μικρές άσπρες φλόγες.

Ήταν μια εποχή γεμάτη επαναστάσεις, ξεσηκωμούς,

αίματα. Θα ‘λεγες ότι μόνη αυτή συντηρούσε τη

διάρκεια των πραγμάτων από μακριά.

Όμως από κοντά ήταν απλώς μια ωραία γυναίκα που

μύριζε κήπο.