Μια γυναικεία φυλακή. Ένας χορός γυναικών και μια καλλιτεχνική υπεύθυνη που εισχωρεί στον περίκλειστο αυτόν κόσμο. Θραύσματα αφηγήσεων, βίαια ξεσπάσματα, αναδρομές, εμμονές, νοσηρές φαντασιώσεις και ο φόβος τού έξω. Αλήθεια και ψέματα. Ένα χορικό υλικό, ένα ορατόριο, όπου τα λόγια απελευθερώνονται αντικαθιστώντας τις νότες, ενώ μια φυλακισμένη παίζει ακατάπαυστα το Misterioso του Τελόνιους Μονκ.

Στο κλασικό θεατρικό αριστούργημα του Ζενέ Οι Νέγροι χρησιμοποιείται η τεχνική της παράστασης μέσα στην παράσταση. Μαύροι ηθοποιοί αναπαριστούν τη δίκη και το θάνατο μιας λευκής γυναίκας, ενώ η βασίλισσα με την ακολουθία της παρακολουθεί και σχολιάζει. Το έργο παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Παρίσι το 1959 και, έκτοτε, ανεβαίνει σπάνια στη σκηνή, λόγω του περιορισμού που έχει θέσει ο συγγραφέας ότι όλοι οι ηθοποιοί πρέπει να είναι μαύροι. Ωστόσο, ο Ζενέ επέτρεψε στον Πέτερ Στάιν να χρησιμοποιήσει λευκούς ηθοποιούς στην παράσταση που σκηνοθέτησε το 1983 στο Βερολίνο.

Η ανατομία ενός κόσμου που παραπαίει δίχως έρμα. Ένα συναρπαστικό θρίλερ που προκαλεί ο φόνος μιας κοπέλας. Έξι πρόσωπα μιλούν, ερευνούν, καταθέτουν τη μαρτυρία τους. Όλοι εμπλέκονται στα γρανάζια που τους συντρίβουν. Μέσα από το μικρό οπτικό πεδίο του καθενός ανασυντίθεται, σαν από μόνη της, η ζοφερή ιστορία.

Μια περιδιάβαση στο κλειστό περιβάλλον της σύγχρονης τέχνης, σε κάποιες ώρες της ζωής ενός καλλιτέχνη. Ο Τζεφ Κουνς δεν εμφανίζεται ποτέ, το έργο αρχίζει από την τρίτη πράξη, απουσιάζουν οι ρόλοι, οι διάλογοι, η δράση. Το έργο μιλά για το κιτς και την τέχνη, για φιέστες και αθλιότητες, για την αδηφαγία του φαίνεσθαι όπως και για την επιθυμία της αυθεντικότητας.

Το τελευταίο θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ είναι ίσως το γνωστότερο και το πιο πνευματώδες. Το «τετριμμένο» θέμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν τα ερωτευμένα ζεύγη, μέχρι να καταλήξουν στην ευτυχία, προσεγγίζεται με ευφυή ειρωνεία και παραδοξολογίες, φαρσικά επεισόδια που εκδύουν τους χαρακτήρες από τα κοινωνικά τους προσωπεία και ξεσκεπάζουν τους κώδικες κάθε κίβδηλα αριστοκρατικής ευπρέπειας.

Το έργο διαδραματίζεται στο Λονδίνο στη διάρκεια είκοσι τεσσάρων ωρών. Περιστρέφεται γύρω από διεφθαρμένους πολιτικούς, κυνικούς εκβιασμούς, θύτες και θύματα σε ρόλους που εναλλάσσονται, ψέματα και ανέντιμες συμπεριφορές, στηλιτεύοντας, έτσι, την υποκρισία της μεγαλοαστικής τάξης.