ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟ

Διαβάτη βλέπω ότι έχεις πέσει σε μια μεγάλη
περισυλλογή βλέποντας τ’ όνομά σου επάνω σ’ ένα
μνήμα – ενώ γνωρίζεις ότι στην πραγματικότητα
απολαμβάνεις τα χάδια, τη χλιδή, στο σπίτι της
ωραίας Ανακτορίας, που για χάρη της βρισκόμαστε κι
οι δυο μας εδώ πέρα, σε κάποιον απ’ τους μύριους
κόσμους της πιθανότητας που επιθυμούμε όλοι.

Τοπίο

 
Πριν να καθίσει το τοπίο μέσα μας
κάποιος από εμάς
αναστέναξε
σαν σε θάνατο.
Μόλις το τοπίο κάθισε μέσα μας
αυτός που έλειπε
γύρισε βροχή.

 
Το βράδυ μου διηγήθηκες την ιστορία
της γιαγιάς σου, που γέννησε στο ύπαιθρο
τη μητέρα σου, ύποπτη καιρικών φαινομένων.

 
Δεν διαβάζω άλλο.
Ξημερώνει σε λίγο μια μέρα χαστούκι.

Μια συλλογή αθησαύριστων κειμένων που εκφωνήθηκαν και γράφτηκαν για το θάνατο του Διονυσίου Σολωμού το ίδιο εκείνο έτος, το 1857. Κείμενα που δημοσίευσαν διαπρεπείς προσωπικότητες -νομικοί, κληρικοί, λογοτέχνες, δημοσιογράφοι- όχι μόνο από τον μουσόληπτο λαό των Επτανήσων, αλλά και από το σύνολο του ελληνικού κόσμου. Ο αποχαιρετισμός των συγχρόνων του συγκινητικός όπως ταιριάζει σε ποιητή του μεγέθους του.

Ανάμεσα στα τέλη του 15ου αιώνα και στα μέσα του 16ου, η αναγεννησιακή κωμωδία, εκφραστής της οποίας είναι ο Ρουτζάντε, μεταφέρει στη σκηνή την ίδια τη ζωή και έρχεται σε αντίθεση με τον αισθητισμό που επικρατεί στις Αυλές. Η μεγάλη καινοτομία του Ρουτζάντε, που οφείλεται στις ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε, είναι ότι, με αυτόν, το κωμικό είδος αποκτά ένα ασυνήθιστο τραγικό βάθος.

Χαράξου κάπου
με οποιονδήποτε
τρόπο
και μετά πάλι
σβήσου
με γενναιοδωρία

Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο συγγραφέας, οι ιστορίες των γραπτών του, είναι νεανικές, αληθινές, έρωτα, τρέλας, φαντασίας. Καταγράφει γεγονότα έξω από την καθημερινή λογική, από την πεζογραφία του μέσου ατόμου, του «καθωσπρεπισμού». Τα άτομα των ιστοριών θέλουν να ζήσουν τη ζωή στο έπακρο.