Η Νάντια αποτελεί το γνωστότερο αφήγημα του Αντρέ Μπρετόν και ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα πεζογραφήματα του υπερρεαλισμού. Με αφορμή μια σειρά από σύντομες συναντήσεις του με μια μυστηριώδη γυναίκα –μια «περιπλανώμενη ψυχή» που περνά ως κομήτης από τη ζωή του – ο Μπρετόν συνέγραψε ένα αφήγημα μύησης και μαθητείας στις μυστηριώδεις δυνάμεις του αντικειμενικού τυχαίου, της ανακάλυψης του «θαυμαστού» στα πιο κοινότοπα πράγματα και της ανορθολογικής βίωσης της καθημερινής ζωής.

(ΠΟΛΕΙΣ)

[…]

IV

Συνελεύσεις

Μπορεί και να βρέχει μετά το μεσημέρι
όταν οι συνοικιακοί σύλλογοι θα κάνουν συνελεύσεις.
Ο καθένας θα κουβαλάει και το σκαμνάκι του.
Εσύ τότε τι θα ’σαι; Θα ’χεις βάζα πολλά στα δωμάτια
δωδεκάρια καινούρια ρούχα το πολύ
κάποιο κουτί με αγαπημένα αντικείμενα.
Δε θα ’χεις ευστροφίες πια και δε θα αγωνίζεσαι
γι’ ανύπαρκτα προβλήματα.
Θα μπαινοβγαίνουν άσπρες μέρες απ’ τα παράθυρα ενός
σπιτιού
και οι απόψεις των ανθρώπων έτσι θα διαμορφωθούν
που ό,τι και να πεις θα το βρίσκουν χωρίς υπόσταση
έτσι όπως θα καταντήσεις
μ’ όλες σου τις υποχωρήσεις στα ορμέμφυτα.