Ποιητικά

ΣΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΤΑ ΦΥΛΛΩΜΑΤΑ

Τα δέντρα πεντακάθαρα
Οι γάτες ξαπλωμένες
Και μεσ’ απ΄ τα φυλλώματα
Δειλό το φως της μέρας.

Εμίκρυνε το απόγευμα
Κι είν’ όλα τόσο ωραία
Που μου ’ρχεται να σκοτωθώ
Γιατί δεν την αντέχω

Όλη τη γύρω μου ομορφιά
Τον ήλιο που ξεφτίζει
Και την πικρή διαπίστωση
Πως μέσα μου έχει σπάσει

Αυτό το νόημα της ζωής
Το βάρος της αγάπης.
Κι ο φόβος τώρα κυβερνά
Αν είναι ορισμός σας.

27 Ιανουαρίου 1975

(ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ)

Το βίωμα, το βίωμα: η φαντασία,
οι σπασμένοι στίχοι,
η πρώτη τρικλοποδιά στο Δημοτικό
το χάος του διπλανού δρόμου,
στο τέλος πέφτω πάντα μέσα,
τα ποιήματα που μου άρεσαν
και τα ποιήματα που δεν σου ταχυδρόμησα
τα ανεπίδοτα, τα χαραγμένα στους τοίχους της
γειτονιάς, στα δαχτυλίδια σου, τα ποιήματα τα
σωματικά.