ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ (β’)

 
Μπροστά σ’ ένα ανοιχτό παράθυρο, την ώρα που βασίλευε ο ήλιος,
Μέσα σ’ ένα βαθύ σαλόνι, πρόωρα σκοτεινιασμένο από ψηλά
Κι αγέρωχα έπιπλα, ώστε να μοιάζει με κρυψώνα θησαυρών,
Η μουσική ακουγόταν σαν εμπειρία αποκτημένη κιόλας
όσων ποτέ μας δεν θα ζούσαμε.

 
Βασίλεμα ή χαράματα, σκοτάδι ή μέρα, ενώ περνούν τα χρόνια,
Η μουσική φτάνει στ’ αυτιά σαν εμπειρία αποκτημένη
όσων ποτέ του κανένας δεν ζει
Αν επιλέξει για να ζήσει τον κοινό χρόνο των θνητών,
Σάμπως να υπήρχε κι άλλος – όπως καμιά φορά μοιαζει να
υπονοεί το πιάνο.

Ο καιρός του τίποτα

Έρχονται ομίχλες. Κάθονται
πάνω σε λέξεις
απλές
που πριν λίγο
δεν προκαλούσαν. Τώρα αρκεί
μια μετακίνηση του ποτηριού
ένα χαρτί στο πάτωμα
μια λέξη
να φέρει την καταστροφή.
Έχει περάσει
ο καιρός του έρωτα
κι ο καιρός της αγάπης.

Η έννοια μετα-ποίηση απορρέει από την άποψη ότι ένα μεταφρασμένο ποίημα αποτελεί στην ουσία ένα μετα-ποίημα. Η έννοια αυτή αποτελεί μια τρίτη προσέγγιση της μετάφρασης της ποίησης, ανάμεσα σε αυτήν που στηρίζεται στο ανέφικτο ιδανικό της πλήρους ισοδυναμίας και σε αυτήν που στηρίζεται στην άποψη της πλήρους αδυνατότητας. Η μετα-ποίηση συνιστά κριτική ερμηνευτική πράξη και ποιητική πράξη ταυτόχρονα.

Σκέψεις του Μαλρώ γύρω από τον κινηματογράφο, όπως αυτές γεννήθηκαν από την εμπειρία που αποκόμισε κατά την εμπλοκή του στην προσπάθεια δημιουργίας μιας ταινίας. Οι ιδέες του αυτές έγιναν σημειώσεις που συγκεντρώθηκαν σε ένα μικρό βιβλίο, το οποίο παρουσιάστηκε πρώτη φορά με την ευκαιρία της 30ής επετείου του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών.

«Ο Παπαδιαμάντης εστάθηκε απατηλός. Και απέχει τόσο από την εικόνα που δίνει ο ίδιος για τον εαυτό του όσο απέχει, θα λέγαμε, η ολιγάρκειά του από τον ασκητισμό.» Απόσπασμα από το δοκίμιο του Οδυσσέα Ελύτη για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Συνοδεύεται από ανθολόγιο κειμένων του Σκιαθίτη συγγραφέα.