Ψάχνοντας τις ημέρες να σε βρω
ένα γράμμα κάθε βράδυ σου στέλνω
αν και ξέρω δεν διαβάζεις ποτέ
μία γλώσσα με δικό της αλφάβητο
που θα έχω ξεχάσει πριν το μάθεις

ΒΑΘΥ ΠΟΤΑΜΙ

 
‘Αώος’ λέξη- ηχώ, μα τίνος πράματος;
Αχ, όσο κι αν πασχίζω να το θυμηθώ
Πάντα στο τέλος με προδίδει η θύμηση ή
Με καθηλώνεις στον παρόντα χρόνο εσύ
Μ’ αυτή τη σύγχρονη μηχανική πειθώ
Και παραμένω σύγχρονος κι αγράμματος.

 
‘Αώος’ λέξη -ηχώ και λέξη-χίμαιρα·
Γιατί με δύο χασμωδίες στη σειρά
Δεν έχει υπόσταση υλικού σημείου λες,
Μα παραπέμπει… σε τι χάρτες; τι απειλές;
Ποια αρχαία Δράματα χαμένα, τρομερά
Εμπνέοντας το δέος μέχρι σήμερα;

 
1994

Κάποτε η κραυγή «άνθρωπος στη θάλασσα» υποχρέωνε την κοινότητα ενός καραβιού να επιστρατεύσει όλες τις υλικές και ηθικές της δυνάμεις για να σώσει αυτόν που κινδύνευε. Η επιστράτευση της κοινότητας ήταν ολοκληρωτική, εσωτερική, ενστικτώδης. Τι συμβαίνει, όμως, σήμερα, στο δικό μας σαστισμένο ταξίδι; Πώς αντιδρούμε στους τριγμούς του τέλους ενός κόσμου κωδίκων, πάνω στους οποίους στηρίχτηκε κάποτε ό,τι ονομάστηκε «ανθρώπινη συμβίωση»;

Το να ρωτήσουμε ποιος ή τι είναι ο αναμενόμενος Γκοντό δεν έχει κανένα νόημα. Ο Γκοντό δεν είναι τίποτε άλλο από το όνομα του γεγονότος ότι η ζωή που συνεχίζεται άσκοπα παρερμηνεύει την παρουσία της σαν αναμονή. Η θετική στάση των δύο προσώπων, του Εστραγκόν και του Βλαδίμηρου, αποτελεί μια διπλή άρνηση: πρόκειται για την ανικανότητα να αναγνωρίσουν τη δίχως νόημα θέση τους. Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται από τα λόγια του ίδιου του Μπέκετ, πως δεν τον ενδιαφέρει τόσο ο Γκοντό όσο το «περιμένοντας».

Αυτό το, φιλολογικά σημαντικό, άτιτλο κείμενο του Φεδερίκο Γκαρσία Λόρκα, φαίνεται ότι αποτελεί την, ακατέργαστη ακόμα, Πρώτη Πράξη ενός φιλόδοξου, πρωτοποριακού για την εποχή του, θεατρικού δράματος, που πρέπει να γράφτηκε το 1935 ή 1936, σε μια περίοδο κρίσιμη ιστορικά αλλά και ιδιαίτερα παραγωγική σε ώριμα έργα για τον Λόρκα. Έμεινε φυλαγμένο στα χέρια των συγγενών του έως το 1976, οπότε δημοσιεύθηκε στη Γαλλία.