Μια σειρά επιφυλλίδων που δημοσιεύθηκαν την περίοδο 1990-1992, μέσα από τις οποίες ο καλλιτέχνης προσπαθεί να κοινωνήσει τις σκέψεις του στον αναγνώστη, καθώς, όπως ο ίδιος λέει, «η δημιουργικότητα προϋποθέτει “τον άλλο”, τον διαφορετικό, τον οποίο προσπαθεί να προσεγγίσει, να πείσει, να γοητεύσει».

Κείμενα γραμμένα από έναν νέο που στροβιλίζεται άπραγος μέσα στο ορμητικό ρεύμα της ζωής, αποτελούν μια δραματική μαρτυρία για την εποχή του, μια μαρτυρία γεμάτη πάθος, ειλικρίνεια, αγωνία και αθωότητα. Καταγραφή καθημερινών συμβάντων με έναν τρόπο σχεδόν ποιητικό, σφαιρικά, διασκεδαστικά, ανέμελα, αλλά και με έκδηλη την αγωνία να ανασαίνει στη γραφή του.

Το έμμετρο θεατρικό μονόπρακτο με το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα ο Ασλάνογου, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, έμπνευση για το οποίο υπήρξε η θάλασσα, όπως την αντίκριζε από το ξενοδοχείο όπου έμενε στο –αστικό τότε– Λουτράκι.