Το μυθιστόρημα αυτό, γραμμένο μέσα στα χρόνια της Κατοχής, σηματοδοτεί τη στροφή του Κοσμά Πολίτη από το απόλυτο, το ιδανικό, το εξαιρετικό, προς το πεζό και το συνηθισμένο. Το ενδιαφέρον του μετατοπίζεται στις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις και στους λαϊκούς ανθρώπους, μέσω των οποίων αναδεικνύεται η ποίηση του καθημερινού, του κοινού.

ΜΙΣΗ ΩΡΑ

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω
ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα
όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.
Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης
κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο
για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.
Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας
πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—
είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.
Και το κατάλαβες με φαίνεται,
κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.
Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί
μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,
χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,
χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά.

Γενεαλογία

Στον τόπο μου αγαπούν τις μυρωδιές τις διάφο-

ρες που έχουν τα φυτά και τα λουλούδια

Κόβουν φύλλα μυρωδικά, τα στρίβουνε ή τα

κρατάν, ένα κλωνί, και λένε, αχ

Βαθύ τ’ απόγευμα είναι