Βιωματική καταγραφή των εμπειριών του συγγραφέα, που ως λοχίας στον Ελληνικό Στρατό, έζησε μέσα από κωμικοτραγικές συνθήκες τον παραλογισμό και τον αυταρχισμό που συναντώνται στο στρατιωτικό σύμπαν.

Το έργο αυτό είναι εμπνευσμένο από τη Ζάκυνθο, ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, ο οποίος τόσο μέσα από τη λογοτεχνία όσο και μέσα από τα δοκίμιά του αφιέρωσε μόχθο και χρόνο για να φωτίσει όψεις της επτανησιακής ζωής.

ΕΚΔΡΟΜΗ

Πιστεύω πως τα τοπία ορίζουν την τύχη μας
είναι εκεί – χάρτες φανταστικοί που μας περιέχουν
αναπνέουν με τους πόρους των σωμάτων τα λεπτά φύλλα
μεγαλώνουμε μαζί με τα δέντρα
περπατάμε μαζί στα ίδια όνειρα
βουνά χαμηλά μές στο πρωινό φως, δάση διαφανή
ξετυλίγονται αθώα στην αρχή τα μονοπάτια
μετά ο αέρας θα σβήσει τα ίχνη, θα χαθείς
το βάρος των ημερών που έζησες
ένα κομμάτι ασβέστης στην είσοδο της σπηλιάς.

[Ε.’]

Η καλοσύνη του σαν νύχτα με χωράει
Ο έρωτάς του σαν σώμα αφίλητο.
Από το βάθος της ημέρας με πλησίασε
άντρας σαν φύσημα ανέμου
τους κόκκους μου σαν στρόβιλος εμπέρδεψε
σύννεφο απλώθηκα να τον χωρέσω.

(Σαν έρημος το θαύμα μου περνώ στην ιστορία)