ΦΩΝΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑΙ

Είν’ αι γλυκύτεραι φωναί όσαι διά παντός
εσίγησαν, όσαι εντός
καρδίας μόνον λυπηράς πενθίμως αντηχούσιν.

Εν τοις ονείροις έρχονται δειλαί και ταπειναί
αι μελαγχολικαί φωναί,
και φέρουν εις την μνήμην μας την τόσον ασθενή

αποθανόντας ακριβούς, ους κρύα κρύα γη
καλύπτει, και δι’ ους αυγή
ποτέ δεν λάμπει γελαστή, ανοίξεις δεν ανθούσιν.

Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί· κ’ εν τη ψυχή
η πρώτη ποίησις ηχεί
του βίου μας — ως μουσική, την νύκτα, μακρυνή.

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

ΜΙΣΗ ΩΡΑ

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω
ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα
όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο.
Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης
κάποτε μ’ έντασι του νου, και βέβαια μόνο
για λίγην ώρα, δημιουργούμεν ηδονήν
η οποία σχεδόν σαν υλική φαντάζει.
Έτσι στο μπαρ προχθές —βοηθώντας κιόλας
πολύ ο ευσπλαχνικός αλκολισμός—
είχα μισή ώρα τέλεια ερωτική.
Και το κατάλαβες με φαίνεται,
κ’ έμεινες κάτι περισσότερον επίτηδες.
Ήταν πολλή ανάγκη αυτό. Γιατί
μ’ όλην την φαντασία, και με το μάγο οινόπνευμα,
χρειάζονταν να βλέπω και τα χείλη σου,
χρειάζονταν να ’ναι το σώμα σου κοντά.

Η Καστάνκα είναι μια σκουρόχρωμη σκυλίτσα. Η ζωή της είναι μονότονη και το αφεντικό της προτιμάει, αντί να δουλεύει, να πίνει με τους φίλους του. Έτσι, ένα χειμωνιάτικο πρωινό, γυρίζοντας σπίτι μεθυσμένος χάνει την Καστάνκα. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο άσχημα για αυτήν καθώς γρήγορα βρίσκει νέο αφεντικό και παράξενους συγκατοίκους. Μια θαυμάσια παιδική νουβέλα του Τσέχωφ, γεμάτη τρυφερότητα και φαντασία.

Ο ποιητικός χώρος του Ανδρέα Εμπειρίκου κυριαρχείται από το τρίπτυχο Έρωτας-Γυναίκα-Επιθυμία. Τα τρία αυτά σημαίνοντα, δεμένα στην ποιητική του με μια σχέση δυναμική και λειτουργική, αποτελούν για τον ποιητή τις κινητήριες δυνάμεις της ανασύνθεσης του κόσμου και του όντος. Η αναζήτηση της γυναίκας στο έργο του, κυμαίνεται ανάμεσα στην τρυφερότητα και στον αισθησιασμό. Γυναίκα-μητέρα , γυναίκα-«παιδίσκη» είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της γυναίκας – ιδανικού αντικειμένου.

Το δοκίμιο αναφέρεται στη σημαντική προσφορά του υπερρεαλισμού στην εξέλιξη λογοτεχνικών ειδών, και ειδικά του μυθιστορήματος, μια πτυχή του κινήματος λιγότερο προβεβλημένη, σε αντίθεση με την ποίηση και τη ζωγραφική, που συγκέντρωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ενδιαφέροντος και των προσπαθειών των πρωτεργατών του υπερρεαλιστικού ρεύματος.