Η παρούσα μελέτη διερευνά συστηματικά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα δείγματα της ελληνικής παραγωγής κόμικς, τόσο ως δείγμα μεθοδικής ανάλυσης, όσο και ως κριτική καταγραφή τού πώς μια συγκεκριμένη αφηγηματική μορφή περνά από έναν αρχικό προορισμό, τη θεατρική παράσταση, σε ένα άλλο εκφραστικό μέσο – τα κόμικς.

Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται να δοθούν διευκρινίσεις για τη χρήση όρων και λέξεων όπως «σύγχρονη και νεοτερική τέχνη», «πολιτιστικό φαινόμενο», «νεοτερικότητα και μετανεοτερικότητα». Επίσης, αναπτύσσεται μια προβληματική για την τύχη του «τεχνικού προϊόντος και του αισθητικού αντικειμένου», ως συνύπαρξης και ως σημαινόντων στις «τεχνο-ηλεκτρονικές» κοινωνίες.

Η χαρά, η κίνηση, το παιχνίδι, η ζωή συγχρόνως με την καταπίεση, τη σιωπή, την πειθαρχία, την άρνηση της ζωής. Η περιγραφή ενός συστήματος εκπαίδευσης των νέων, που περνά βαθιά κρίση μαζί με τον κόσμο που το γέννησε. Καταγραφή και κατάθεση μιας εμπειρίας από το σύγχρονο ελληνικό λύκειο, από την πλευρά των καθηγητριών.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα αυτοβιογραφικό διήγημα, που περιγράφει τις παιδικές αναμνήσεις του Σαβίνιο από την Αθήνα της τελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα και της πρώτης δεκαετίας του 20ού. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, αναδύεται η εικόνα μιας κοσμοπολίτικης περιφερειακής πρωτεύουσας, κάτω από το πρίσμα μιας προσωπικής παιδικής μυθολογίας, που ξεχειλίζει από σαρκαστική, ανάλαφρη φαντασία.