Δύο διηγήματα από τη σειρά Ιδιωτικός και δημόσιος βίος των ζώων, όπου τα ζώα συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι. Στις δύο αυτές σπαρταριστές ιστορίες που έγραψε ο μεγάλος Γάλλος μυθιστοριογράφος Ονορέ ντε Μπαλζάκ, δικάζουν και, τελικά, καταδικάζουν τον ανθρώπινο τρόπο συμπεριφοράς.

Το βιβλίο αυτό στηρίζεται σε μια αληθινή ιστορία, όταν το 1788, στο βρετανικό πλοίο Μπάουντυ η σκληρή συμπεριφορά του πλοίαρχου οδήγησε σε ανταρσία του πληρώματος. Όπως λέει κι ο ίδιος ο Βερν, «η πραγματικότητα μας δίνει πολλές φορές γεγονότα τόσο μυθιστορηματικά, που και η ίδια η φαντασία δεν θα μπορούσε τίποτα να τους προσθέσει». Στο Ένα δράμα στο Μεξικό, άλλοι εξεγερμένοι, του ισπανικού ναυτικού αυτοί, περιπλανιούνται στα υψίπεδα του Μεξικού, σαν αληθινοί τυχοδιώκτες.

Μέσα στον παγετώνα υπάρχουν απέραντες σπηλιές, χαράδρες που φτάνουν ως την καρδιά των Άλπεων. Είναι ένα θαυμαστό παλάτι. Εκεί κατοικεί η Παρθένα των Πάγων, αρχόντισσα αυτού του σκοτεινού βασιλείου. Της αρέσει πολύ να καταστρέφει, να συντρίβει, να συνθλίβει… Ένα ακόμη παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεμάτο τρυφερότητα και θλίψη, όπως ήταν και η ίδια η ζωή του.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα του βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ο οποίος αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος από τα γραπτά του στα παιδιά, μας έχει χαρίσει συναρπαστικές ιστορίες που διαβάζονται σχεδόν έναν αιώνα με αμείωτο ενδιαφέρον. Η εικονογράφηση είναι του Michael Foreman, ο οποίος, ειδικά για τον Μόγλη, επισκέφτηκε την Ινδία, ώστε να μπει στο κλίμα των ιστοριών του Κίπλινγκ.

«Εκείνοι που προσπάθησαν να πετύχουν μια επανάσταση δεν έφτιαξαν αρκετά βαθιά τα θεμέλιά της: μετέφεραν στην ονειρεμένη γη συνήθειες που ταίριαζαν με την παλαιότερη υποτέλειά τους. Οι κοινωνικές προσδοκίες τους πρέπει να ωθηθούν με δύναμη προς μια φρέσκια πραγματικότητα∙ γιατί οι ιδέες που ταιριάζουν με τη δική μας επανάσταση δεν έχουν διατυπωθεί ακόμα. Ένας καινούργιος κόσμος πρέπει να γεννηθεί∙ και δεν υπάρχει γέννα δίχως πόνο, μεγάλωμα δίχως θυσία.»
Λιούις Μάμφορντ

Στο βιβλίο αυτό ο Χορκχάιμερ προβαίνει σε δριμεία και συχνά σαρκαστική κριτική της σύγχρονης κοινωνίας, με έναν απαισιόδοξο τόνο που μπορεί να κάνει τον αναγνώστη να πιστέψει πως ήταν ένας θεωρητικός «της παρακμής». Ωστόσο, ο Χορκχάιμερ διατηρούσε πάντα την πίστη του στην αρχή ότι το άτομο κατάφερε, από την αστική εποχή και ύστερα, να αποκτήσει μια σχετική ελευθερία από οποιαδήποτε ιδεολογία, γεγονός που καθιστά την πραγματοποίηση της αυτονομίας του όχι ένα ουτοπικό όραμα αλλά συγκεκριμένη δυνατότητα.