(Το απόμερο κλάμα)

V

Το απόμερο κλάμα
Κι όμως σα να ’ταν χτες τα περασμένα…
Αυτή η θάλασσα που ανάσαινε κι ανέβαινε λυγώντας το κορμί της
ως το λαιμό μου και μέσα της χανόμουν
Κι ύστερα ο ήλιος να κυλάει σαν ξεχασμένη χάντρα στα ξύλινα
ζεστά πατώματα και τ’ αηδόνια του κήπου βυθισμένα στο πιο
λαμπρό σκοτάδι της φωνής τους
Σα να ’ταν χτες τα περασμένα
που εμπόδιο δε στεκόταν τ’ όνειρο μπροστά μου να περάσω
Όλα ανοιγμένα στην πανέμορφη πληγή
Καταρράκτες δακρύων και φως η αγάπη
Διάφανες πάνω στο κορμί μου οι μέρες Σα δέντρο πορφυρό
καιγότανε η δύση – εκεί στο κύμα μπροστά
Εκεί – στα χαμηλωμένα βλέφαρα της αγάπης
πάνω από όστρακα ξάφνου ανοιγμένα
Εκεί – στις χαμηλόφτερες βάρκες

Ο Μαρκ Τουέιν, ψευδώνυμο του Σαμ Κλέμενς, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην κοιλάδα του ποταμού Μισισιπή και οι αναμνήσεις του από την περιοχή αυτή, καθώς και από τον Αμερικανικό Εμφύλιο πόλεμο, διατηρήθηκαν ζωντανές στο πλούσιο έργο του. Ο Μαρκ Τουέιν γνώριζε καλά, τόσο τον Χάλκμπερι Φιν όσο και τον Τομ Σόγερ, και θυμάται τι σημαίνει να είσαι ένα τέτοιο ατίθασο παιδί. Είναι ιστορίες πραγματικές, και ας μας φαίνονται τελείως παράξενες σήμερα.

Πέντε παραμύθια από τη συλλογή Μύθοι του Γε Χουαν που έχουν γραφτεί μεταξύ 1935 και 1945, χρονιά που σημαδεύει το τέλος του πολέμου εναντίον της Ιαπωνίας. Η ζωή που περιγράφεται μέσα σ’ αυτά είναι άγνωστη στα περισσότερα σημερινά παιδιά, αλλά για τους αναγνώστες ορισμένων χωρών συνεχίζει να είναι πραγματικότητα.